قال المسیح عیسی ابن مریم          گفت مسیح عیسی پسر مریم           
من أنصارى الى اللّه                       ياران من در راه خدا چه كسانند؟
قال الحواریون                               گفتند حواریون
نحن انصاراللّه                               ما یاران خداییم
آمَنَّا بِاللَّه                                    به او ایمان آورده ایم
و اشهد بانّا مسلمون                     و گواه باش كه ما تسليم او هستیم

باز باران، با ترانه... خواهد آمد روز باران، بار دیگر

نمی دونم مهتاب من رو داره یا من مهتاب رو دارم،شاید هم اصلا هیچ کدوممون همیدگه رو نداریم.
اصلا مگه مهمه که بدونیم کدوم یکیمون همدیگرو داریم.اصل همون عشق.
عشق؟! مگه اصل هم عشق می شود.مگه غیر اینه که عشق همون شهوت،شهوت هم همون عشقه؟
اصلا چرا به بیراهه رفتم.بحث چیزه دیگه ای بود.
داشتم میگفتم...
اینها مهم نیست؛بالاخره یا من او رو دارم یا او من رو داره،شایدم هر دومون او رو داریم.
اصلا او که قحط نیست.فقط کافیه یک سر بیاید تو همین او آباد ما تا ببینید که چقدر او می شه پیدا کرد.
اما اصل اینه که او اسمی باشه.حداقلش اینه که بوی یاس بده.
بوی یاس؟! آخه مگه یادت رفته که از بوی گل ها بدت می اومد.
حکما بو هم باید اسمی باشه.مثلا بوی خاک،یا بوی کبریت سوخته یا بوی کتاب تازه چاپ شده.
حالا حتما لازم نیست که اوی من این بو ها رو بده یا من او این بوها رو بدم.
باز که زدی تو جاده خاکی! حرفتو بگو...
داشتم میگفتم،ببخشید یعنی داشتم عرض می کردم.مهتاب هم مهتاب های قدیم.مهتاب های قدیم،مهتاب های قدیم.
مهتاب های قدیم کم بودن اما خوب بودن.الانه که زیادن کأنه شدن شبیه علف های هرز.
علف هرز ها هرچی بد باشن حکما علفن،سبزن،خوشگلن؛ولی به قاعده ارزن هم فایده ندارن.حتی جلوی خوشگل شدن گل ها رو هم می گیرن.
این علف هرزها زود دل می بندن،یعنی راسیتیش زود عاشق می شن.عاشقی هم که حکما شهوت،شهوت هم همون عشقه.
این علف هرزها می خوان دل من ها رو بدست بیارن.یعنی می خوان اونها رو من او کنن.
فکل هاشون دلبری می کنه و قرمزی سبزه هاشون هوش از سر من ها می پرونه.
کم هم این کارها رو نکردن.
تازگی ها تو همین او آباد ما دل یکی رو بستن.دل یکی که خیلی من بود.
منی که میخواست یه اوی اسمی بگیره؛او که هیچی،به علف هرزها هم راضی شد.
آخه یکی نیست به این من ها بگوید که ای ایها الگمرهون،این روزها مردم می خوان اتول هم بگیرند می روند اسمیش را می گیرند آن وقت شما اویش رو هم هرز گرفته اید!
اگر اوی اوها یاری نرسونه،حکما ما هم من او ها میشیم

عشق همون شهوته،شهوت هم همون عشقه
حکما عشقی عشقه که بعد از ما شدن باشه
حکما "هن لباس لکم و انتم لباس لهن".*

*بقره/۱۸۷

----------------------------------------------------------------------------
بعد از نوشت:

۱-حکما "هن لباس لکم و انتم لباس لهن"
من و او نداره این واویلا،او و من هم نداره
همه اش ماست
اصل همین است،قصد همین است
یا علی مددی...

۲-کأنه تقدیر همه مان را یک روز رقم می زنند،حالا می گویید یک روز نه،خب چند روز؛مهم این است که بالاخره رقم می خورد دیگر.
حالا انگاری تقدیر ما را  در آن روز نحس اول دبیرستان رقم زدند یا آن روز ۱۷ سالگی یا حقا در آن شب قدر رقم زدند؛فرقی نمی کند دیگر،همه اش تقدیر است؛تقدیر هم دست حق است،همه اش خیر است.

۳-من او پیدا می شود،اوی من هم پیدا می شود؛حکما اگر هم پیدا نشود تقدیر است،تقدیر هم دست حق است،همه اش خیر است.
ولی بعد از ازدواج هست که عشق،عشق می شود.
عشق قبل ازدواج انگاری چشم بنده.چشم بندی که نمی ذاره عیب های طرف رو ببینی.حکما اون موقعس که شب اول میشه قتل گاه عشق.

بايد سكوت كرد ...

واي بر مزاح كنندگان و سخن گويان به باطل.
واي بر غيبت كنندگان.
واي بر دروغ گويان.
واي بر كساني كه پر گويي را به نماز تبديل نمي كنند.
واي بر كساني كه بدون انديشه و تفكر نماز مي خوانند.

بايد روزه گرفت ...

واي بر كساني كه روزه نمي گيرند به شبهه مرض.
واي بر گنهكاراني كه روزه مي گيرند براي توبه و به خاطر آن روزه،ديگران را حقير مي شمارند.
واي بر كساني كه روزه مي گيرند به نخوردن غذا،بلكه گناه مي ورزند الدوام.
واي بر كساني كه بدنشان را از غذا محروم مي دارند،ولي نفسشان را از تكبر پر مي كنند.

و بايد روزه سكوت اختيار كرد ...

وَ السَّلَامُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى ...

"نيكان آن ها هستند كه هرگاه كار ناشايسته از ايشان سر زند يا ظلمي به نفس خويش كنند خدا را بياد آرند و از گناه خود به درگاه خدا توبه و استغفار كنند (كه مي دانند) جز خدا هيچ كس نمي تواند گناه خلق را بيامرزد و آنها هستند كه اصرار در كار زشت نكنند چون به زشتي معصيت آگاهند."

يادداشت"سرگذشت انسان"

بياد بياور روزي را كه انسان بودي،انساني گنهكار

روزي كه از تمام جهان پست تر بودي

روزي كه نبودي اميدوار به لطف خداي و نبودي اميدوار به رحمت خداي

آن روزها چه سخت بود.

روزهاي رنج و بدبختي،چه بدبختي بزرگي.

روزهايي كه همدمي نداشتي،جز آفريده اي كه سالها از براي خداي عبادت كرد اما بدون انديشه

كسي كه اولين نافرماني را كرد

كسي كه سجده نكرد براي آدم

و او شيطان بود

آري،همدمي جز او نداشتي

آن روزهاي سياه را به خاطر داري

انگار در سياهي عظيمي دست و پا ميزدي.انگار نابوديت را به چشم مي ديدي و قبولش ميكردي.

انساني گنهكار در ميان الطاف عظيم خداي

اما نبود لطف خداي از براي تو به سبب گناهانت

هيچ وقت آن روزها را فراموش نمي كني.

روزهاي سياهي و بدبختي و عذاب و ... نااميدي

اما چه شد

چه شد كه به اينجا رسيدي

از آن سياهي عظيم رها شدي و دوباره به فطرت بازگشتي؟

بياد بياور روزي را كه ناله كردي از براي نااميدي

از براي به دست آوردن لطف خداي

اما نه براي خودت بلكه براي كسان ديگر

بياد بياور آن روزهايي كه كار كردي براي رضاي خداي

و خداوند به تو تفقد نمود

تفقد عظيمي براي رهايي از چنگ شیطان

و خداوند نجاتت داد

نجات عظيمي براي انسان

آن روز چه زيبا بود

روز رهايي بود آن روز

روزي كه هنوز طعم مست كننده اش را به ياد داري

طعم اولين راز و نياز با خداي را

پس از آن سياهي خلاصي يافتي

و خداي به تو مرحمت نمود و تو را نجات داد

پس شكرگزار باش اي انسان

و تو هستي انسان،انساني با اعمال صالح

و اميدوار به لطف خداي.

اين بود سرگذشت انسان ...

وَ السَّلَامُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى ...

آزردن زن

حضرت محمد(ص):بدانيد كه خداوند عزوجل و رسولش بيزارند از كسي كه به زني آزار رساند،تا آن زن طلاق خلع* بگيرد.

حضرت محمد(ص):من در شگفتم از كسي كه زنش را كتك مي زند،در حالي كه خودش به كتك خوردن سزاوارتر از اوست.

امام علي(ع):امام علي در ضمن وصيت به فرزندش حسن فرمود:نبايد خانواده ات به خاطر تو بدبخت ترين مردمان باشند.

آزردن مرد

حضرت محمد(ص):هر كس زني داشته باشد كه وي را بيازارد،خداوند نه نماز آن زن را قبول مي كند و نه كار نيكش را،هر چند همه عمر روزه بگيرد،تا زماني كه به شوهرش كمك كند و او را خشنود سازد... مرد نيز اگر زن خود را بيازارد و به او ستم كند،همين گناه و عذاب را دارد.

امام صادق(ع):ملعون است،ملعون آن زني كه شوهر خود را بيازارد و غمگينش كند،و خوشبخت است،خوشبخت آن زني كه شوهر خود را احترام نهد و آزارش ندهد و در همه حال از وي فرمان برد.

شكستن حرمت تا كجا؟

مثل هميشه پاي كامپيوتر نشستم و دارم وقت تلف ميكنم.

صداي زنگ در مياد.برادرم سريع ميره دم در ساختمون.انگار دوستش آمده.

دوست مشتركمونه.من هم ميشناسمش،پسر خيلي خوبيه و با اينكه 5 سال از من بزرگتره خيلي در همه كارها كمكم ميكنه.

خوشحال ميشوم از اينكه آمده،اما پايين نميرم.مادرم صدايم ميكند كه دم در كارت دارن.

احضار شدم.

مثل هميشه با كلي جك و تيكه انداختن من رو ميخندونه.مني كه در حالت معموليش هم صبح تا شب در حال خنده هستم كه معمولا خودم هم نميدونم به چي مي خندم!

چند دقيقه اي گذشته،دم در ايستادم.دارم به حرف ها گوش ميكنم و گاهي لبخند مي زنم.هوا كمي سرده.آخه وسطاي اسفنده و من هم با يك لباس يك لا قبا اومدم بيرون.صحبت ها تازه گرم گرفته كه صداي ترمز شديد ماشيني مياد.

تقريبا ساعت طرفاي 12 نصف شبه.

فكر ميكنم كه تصادفي شده،به بيرون نگاه ميكنم.پژويي جلوي ساختمان روبرويي با شدت توقف كرده،اما با چيزي تصادف نكرده.يك مرد پشت فرمان.زني عقب نشسته.

مي بينم كه مرد مدام بر ميگرده به عقب و آن زن رو نگاه مي كنه.نمي فهمم چرا اين حركت رو چند بار تكرار ميكنه.

دوستم نزديكتر آمده.ميگه كه مرد داره به آن زن تف ميكنه.

ميگم كه حتما چشات داره عوضي ميبينه!

بر حرفش اصرار ميكند.

دقيق تر نگاه ميكنم.مرد مدام به عقب بر ميگرده و سرشو جلو و عقب مي بره و باشدت و خشم زيادي رو به صورت زنش تف مي كنه.

باورم نميشود.يعني ميشود مردي با زنش همچين كاري بكند!

زن با دست صورتش را پوشانده.قشنگ معلوم است كه دارد گريه ميكند.

عقب مي روم تا ديگر نبينم،سعي ميكنم به دوستم حالي كنم كه به صحبت هايمان ادامه بديم،اما او همچنان نگاه ميكند.

مي خواهم فرار كنم.ديگر نمي خواهم ببينم.ديگر بس است... .

سر و صدا بالا ميگيره.مرد بلند بلند در آن موقع شب سر زن هوار ميكشد و فحشش مي دهد.دوستم اشاره به چيزي كه روي صندلي عقب است مي كند.

يك شوك ديگر.

آنها بچه دارند.يعني اينها جلوي بچه شان چنين كاري ميكنند.

آن مرد چه طور ميتواند حرمت آن زن را جلوي بچه اش لگد مال كند وبراي خودش نفرت آن بچه را بخرد.

ديگر تاب ماندن ندارم.

مرد از ماشين پياده مي شود.زن را به زور پايين مي كشد و به همراه بچه به خانه مي فرستد.

مي ترسم كه آن مرد ما را هم ببيند و يك دعوايي هم با ما بكند.سريع با آن دوست خداحافظي ميكنم و به اتاقم مي روم.

هنوز در چيزهايي كه ديدم ترديد دارم.

چه طور مردي مي تواند با زني كه با او ازدواج كرده و ازش بچه دار شده،همچين كاري كند!!

زن ومردي كه با آن همه عشق و علاقه،شب ها را در كنار هم به صبح مي رسانند.،چه طور ميتوانند به همچين جايي برسند.

از خودم و از همه مردها متنفر مي شوم.

ساعت طرفاي 3 صبح است.هنوز نخوابيدم.به خودم قول دادم كه انتخاب درستي بكنم.انتخابي كه در آن پشيماني نباشد.انتخابي كه در آن دعوايي نباشد.انتخابي كه در آن گريه اي نباشد.

اما نميدانم،ميتوانم ... .

شايد خودم هم روزي چنين مردي شدم.

چشم ها سنگين شده اند.اما هنوز مقاومت مي كنم.

خودم را در نقش آن مرد تجسم مي كنم.مي دانم و مطمئنم كه آن زن هم حتما كاري كرده كه شوهرش آن طوري رفتار ميكند.اما هر چه فكر ميكنم درك نميكنم كه يك زن چه كار مي تواند بكند كه لايق تف كردن مرد به او باشد.مگر زشتكاري كرده .... .

 مي دانم و مطمئنم كه اين رفتار،ميتواند برعكسش هم اتفاق بيفتد.

يعني زني ميتواند با شوهرش همچين كاري بكند؟

با خودم فكر ميكنم و  مشابه هايش را به ياد مي آورم.

ديگر لبخندي حس نميكنم.ديگر نميخندم.احساس ميكنم اين لبخند نزدن من تا ابد ادامه دارد.

چشم هايم سنگين شده اند.ديگر مقاومتي نميكنم.

و زندگي با همه زيبايي هايش ادامه دارد.

*طلاق خلع:طلاقي كه زن با بخشيدن مهريه خود،يا حتي بيشتر،از شوهرش طلاق بگيرد.

وَ السَّلَامُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى ...